De bodem beschermen: het levensbloed van de landbouw
Het is een zwaar jaar geweest voor de boeren in het Midwesten. De ergste overstromingen sinds de „Grote Overstroming“ van 1993 hebben het teeltseizoen in de hele regio volledig ontwricht.
Omdat ik in Saint Louis woon, ben ik me er terdege van bewust hoe het water door het hart van Amerika stroomt. We bevinden ons op het punt waar de twee langste rivieren van het land, de Missouri en de Mississippi, samenvloeien [USGS]. Het regenwater uit een tiental staten in het Midwesten en delen van Canada stroomt uiteindelijk langs Saint Louis. We zijn er trots op dat we de „River City“ worden genoemd, maar in jaren als deze kan die naam eerder een vloek dan een zegen zijn. Toen de twee rivieren afgelopen voorjaar buiten hun oevers traden, was het duidelijk dat de boeren stroomopwaarts het zwaar te verduren hadden.
Onlangs het Amerikaanse ministerie van Landbouw (USDA) heeft de gevolgen van de overstroming in cijfers uitgedrukt toen het voorlopige cijfers bekendmaakte over het aantal hectaren dat dit seizoen niet kon worden beplant. De cijfers zijn verbluffend: dit jaar is meer dan 19 miljoen acre (ongeveer 29.000 vierkante mijl) niet ingezaaid, het grootste areaal ooit gemeten. Het is een stuk land dat bijna te groot is om je voor te stellen, ongeveer de de oppervlakte van South Carolina. Veel velden stonden te onder water om te kunnen worden ingezaaid, en zelfs van de velden die wel bewerkbaar waren, mislukte de oogst op bijna 1 miljoen acre na het inzaaien. Alles bij elkaar is dit jaar 8,66% van het Amerikaanse areaal voor maïs, soja en tarwe niet ingezaaid of mislukt na het inzaaien.
Hoewel deze cijfers recordcijfers zijn, is het de moeite waard om de nuances hierin te bekijken. Niet alleen werd er op 19 miljoen acre geen gewas gezaaid, maar bovendien werden de gewassen die wel werden gezaaid, niet op tijd geplant. Tijdens deze stortvloed van smeltwater en voorjaarsstormen lagen de velden grotendeels braak omdat boeren de grond niet konden bewerken tijdens het voorjaarszaaiseizoen. Dat is een enorme hoeveelheid land waar niets de grond op zijn plaats hield te midden van een historische overstroming. Ik heb geen harde cijfers gevonden, maar de afvoer moet van een bijna onberekenbare omvang zijn geweest.
Terrein verliezen
Deze afvloeiing heeft talrijke gevolgen. De verontreiniging van waterlopen door nutriënten uit de landbouw heeft gevolgen voor het hele land, van kankerverwekkende nitraten in het drinkwater in het middenwesten [EWG] en algenbloei in alle 50 staten van de VS [Amerikaanse EPA], tot een steeds groter wordende dode zone in de Golf van Mexico.
Naast de waterproblematiek verkeert onze bovengrond in een dramatisch slechte staat. De bodem is de levensader van de landbouw, en conventionele productiemethoden zijn niet toereikend om deze kostbare hulpbron te behouden en te herstellen. Gezonde bovengrond bevat meer organisch materiaal, wat de klimaatverandering tegengaat door koolstof op te slaan, de vruchtbaarheid voor gewassen verhoogt en de veerkracht verbetert door de gevolgen van zowel overstromingen als droogte te temperen. Het is werkelijk wonderbaarlijk spul. Helaas, zoals gemeld door de Wereld Natuur Fonds... is de aarde de afgelopen 150 jaar meer dan de helft van haar bovengrond kwijtgeraakt, en een groot deel van dit verlies kan rechtstreeks worden toegeschreven aan de productiemethoden van de moderne landbouw.
Dit is van cruciaal belang, want naarmate de bovengrond in kwaliteit achteruitgaat en minder productief wordt, is de gangbare opvatting om nog meer in te zetten op de gebruikelijke landbouwpraktijken. Meer chemicaliën. Meer grondbewerking. Meer afvloeiing. Meer van dezelfde aanpak die ervoor heeft gezorgd dat we niet voorbereid zijn op aanpassing aan een veranderend klimaat. Het is een negatieve spiraal die een structurele verandering vereist, en het draait allemaal om de bodem.
Redenen voor hoop
Als we naar de toekomst kijken, moeten we manieren vinden om onze landbouwgronden veerkrachtiger te maken en ze zelfs om te vormen tot actievere koolstofputten om zo het probleem van de klimaatverandering te helpen oplossen. Gelukkig beschikken we in de landbouw al over de middelen die we nodig hebben om onze bodems te redden. In mijn volgende artikel zal ik enkele initiatieven belichten die mij inspireren en optimistisch stemmen.
